داستان کوتاه «در تاريکي» نوشتۀ «احمد محمود»

«. . . دانه‌هاي گندم مي‌رسيد و رنگ سبز خوشه‌ها به زردي مي‌گرائيد. باد آرامي که مي‌وزيد با مزرعۀ گندم بازي‌مي‌کرد. ساقه‌هاي کم‌توان خم مي‌شدند و خوشه‌ها نجوا کنان سر توي هم فرو مي‌بردند.
صبح آغاز مي‌شد. خورشيد افق را رنگ مي‌زد و نرم‌نرمک که صبحگاهي را از هم مي‌دريد و خانه‌هاي گلي شکل مي‌گرفت. شريفه، از هر روز ديرتر بيدار شده بود. تمام شب را با درد و ناراحتي بسر آورده و حالا که آفتاب سر مي‌زد، تازه تنور را آتش انداخته بود. چند لحظه بوي نان تازۀ خانگي تو هوا پخش شد. . . »

«احمد محمود» متولد چهارم دي ماه سال 1310 در اهواز بود. در جواني به‌قول خودش گرفتار امر سياست شد و بعد زندان و زندان و تبعيد، تا سال 1336 که دوران زندان و تبعيد او تمام شد. او با همۀ اشتياقي که داشت، نشد و نتوانست که به تحصيل ادامه دهد. پس به‌ناچار در مشاغلي مختلف به تلاش معاش پرداخت که همين، فرصتي براي آشنايي نزديک و رو در روي او با جامعه و مردم عادي کوچه و خيابان شد. آنچه که بعدها در زمان خلق رمان «همسايه‌ها»، ـ رماني که افراد مختلفي از قشرهاي متفاوت اجتماع در آن نقش دارند ـ اثر خود را گذاشت و از آن اثري مردمي و ارزنده ساخت.

از «احمد محمود» همچنين رمان‌هاي «داستان يک شهر»، که در واقع به‌نوعي دنبالۀ رمان «همسايه‌ها» و حکايت دوران تبعيد او به‌همراه گروهي ديگر، در شهرهاي بندري جنوب ايران است؛ و همين‌طور رمان «زمين سوخته»، که تجربه و گزارش او از روز و سال‌هاي شروع جنگ ايران و عراق در خوزستان و شهر اهواز است؛ و بالاخره رمان‌هاي سه جلدي «مدار صفر درجه»، و «درخت انجير معابد»، به‌جا مانده. جدا از اين رمان‌ها، چند مجموعه از داستان‌هاي کوتاه او چاپ و منتشر شده که مي‌شود از جمله: «پسرک بومي»، «غريبه‌ها»، «زائري زير باران» و «از مسافر تا تب‌خال» را نام برد.

«احمد محمود» يکي از چهره‌هاي برجسته و معتبر «ادبيات جنوب» بود که تا پايان عمر، بي‌ادعا و در کمال فروتني کار کرد، و از جمله کساني است که نام و جايگاه او در ادبيات معاصر ايران مشخص و بي‌چون و چراست. او روز جمعه، دوازدهم مهر ماه سال 1381، به‌دنبال يک دورۀ بيماري سخت ريوي، در بيمارستان مهراد، در تهران درگذشت.